Łączy go bowiem bliski związek z językiem słowackim, a dokładniej ze wschodnimi gwarami słowackimi. Na poziomie fonologii i fleksji wykazuje cechy zachodniosłowiańskie, choć pewne czynniki kulturowe decydują o jego przynależności do tradycji wschodniosłowiańskiej (system pisma, religia tej grupy ludności – grekokatolicyzm). Dodatkowo został poddany wpływom serbskim, np. w zakresie nazewnictwa administracyjnego czy zasad interpunkcji.
Cechy charakterystyczne
thumb|upright=1.2|Dwujęzyczna polsko-rusińska tablica drogowa thumb|upright=1.2|Dwujęzyczna słowacko-rusińska tablica drogowa
pełnogłos, przejścia *dj > dž, *tj > č, końcówka trzeciej osoby liczby mnogiej ť (na przykład nesuť), imiesłowy na -čyj/-čij (na przykład spivajučij), typ czasu przeszłego robił jem tam cilyj den akcent na przedostatniej sylabie, końcówka mianownika przymiotników liczby mnogiej -y (stary baby), końcówka narzędnika żeńskich rzeczowników -om (s tom dobrom susidkom), końcówka dopełniacza żeńskich przymiotników -oj(i) (staroj baby, šumnoji ďivky), końcówka bezokolicznika -ty, dwie formy czasu przyszłego (budu robyty/robyl), palatalizacja k, g, h, ch typu borsug – borsudzy, enklityczne formy zaimków osobowych mi, ťi, si, mu, ji, ňa, ťa, sa/sja, ho, ju/jej (na przykład pryšol gu mi), ściągnięte końcówki przymiotników, końcówka pierwszej