W 1521 Wawrzyniec Izdbieński zapisał czynsz na Jabłonowie: dwie kopy groszy z prawem odkupu za 30 grzywien pannie Katarzynie Kaczlińskiej oraz 4 grzywny z prawem odkupu za 50 grzywien Tomaszowi ze Śremu koło Sierakowa. W 1522 tenże sprzedał Jabłonowo z zastrzeżeniem prawa odkupu za 100 grzywien Annie Górskiej wdowie po Piotrze Górskim z Góry koło Szamotuł.
W 1563 odnotowano pobór we wsi z 2,5 łana. W 1577 płatnikiem poboru był Jan Dziewierzewski herbu Nałęcz. W 1580 wieś szlachecka Jabłonowo położona była w powiecie poznańskim województwa poznańskiego w Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Odnotowano wówczas płatność wiardunków królewskich z 3 łanów oraz 5 półłankówAdolf Pawiński, Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym, t. I, Wielkopolska, Warszawa 1883, s. 8..
Po rozbiorach Polski miejscowość znalazła się w zaborze pruskim. W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815-1848) miejscowość należała do wsi większych w ówczesnym pruskim powiecie Międzyrzecz w rejencji poznańskiej. Jabłonowo należało do okręgu sierakowskiego tego powiatu i stanowiło część majątku Charcice, którego właścicielem był wówczas Zander.