W 1897 r., kiedy w Wielkiej Brytanii rozgorzała dyskusja nad kwestiami robotniczymi, porwali oni górników do strajku.
Penrhyn odmówił uznania działaczy związkowych i jakichkolwiek rozmów z nimi, ale gotów był rozpatrywać indywidualne skargi robotników. Jego nieprzejednana postawa sprawiła, że stał się wrogiem nr 1 działaczy związków zawodowych, którzy atakowali go na forum publicznym i bezskutecznie, usiłowali wymusić interwencję na rządzie Jej Królewskiej Mości. Strajk trwał do 1903 r., kiedy to Penrhyn, wobec braku dochodów z kopalni, zdecydował się dojść do porozumienia ze związkowcami. Mimo że Young w imieniu lorda zapowiedział, że wobec strajkujących nie będą wyciągane konsekwecje, tylko niewielu z nich wróciło do pracy w kopalni. Lord Penrhyn zmarł parę lat po zakończeniu strajku w roku 1907.
23 sierpnia 1860 r. poślubił Pamelę Blanche Rushout (16 marca 1839 - 5 lutego 1869), córkę sir Charlesa Rushouta, 2. baroneta i Cecilii Olivii Foley, córki Thomasa Foleya, 3. barona Foley. George i Pamela mieli razem syna i sześć córek: Kathleen Douglas-Pennant (1861 - 29 grudnia 1953), żona Evelyna Boscawena, 7.