Metafizyka klasyczna albo filozofia pierwsza (gr. τὰ μετὰ τὰ φυσικά tà metà tà physiká – „to, co po przyrodzie/ponad przyrodą” lub πρώτη φιλοσοφία - "filozofia pierwsza") – dziedzina filozofii badająca bazową strukturę rzeczywistości. Ukonstytuowana przez Arystotelesa, rozważa byt jako byt oraz jego istotne właściwości i ostateczne przyczynypor. Metafizyka 1003a, 20–32; 1022a.
Etymologia terminu Zbitka słowna metafizyka pochodzi ze starogreki: przyimek metá (μετά, czyli "po", "ponad" i "poza") oraz przymiotnik physiká (φυσικά czyli "naturalnie") są wyekstraktowane z wyrażenia tà metà tà physiká ("to, co po przyrodzie / ponad przyrodą / poza przyrodą"). Antyczna wymowa "υ" jest bliżej niemieckiego "ü", współcześnie jest to "i" stąd pojawiają się dwa zapisy fonetyczne słowa φυσικά - phusiká oraz physiká. Termin metafizyka mógł powstać w rezultacie prac katalogowych, kiedy Andronikos z Rodos, filozof perypatetycki z I w. p.n.e., uszeregował dzieła Arystotelesa, lokując zbiór części pism (dziś tworzą one traktujace o zasadach bytu poszczególne księgi Metafizyki) po pismach przyrodniczych – Fizyce (τὰ φυσικά). Nazwa "tà metà tà physiká" oznaczałaby w tym kontekście literalnie "te pisma (w kolejności) po tych o fizyce".