Debiutował w 1931 artykułem pt. Gdzie to gdzie zagrały trąbki myśliwskie ogłoszonym w dodatku niedzielnym do wileńskiego „Słowa”. Przed II wojną światową publikował opowiadania, m.in. w czasopismach „Łowiec Polski” i „Łowiec” (także pod pseudonimami: „T. Bajorbóg”, „Franciszek Czyba”, „Alfreda Santyrówna”, „Henryk Matyjek”, „Romuald Czerny”, „Ryszard Warttman”, „Wacław Wilkisz”).

Pierwsze powieści Karpowicza opowiadają o Wileńszczyźnie (debiutancka, W zielonych lasach młodości, napisana w 1933, przyjęta do druku przez Wydawnictwo S. Arcta w Warszawie w 1946, została odrzucona przez cenzurę; wydano ją dopiero w 1997). Niektóre z nich (np. Lato po indiańsku) silnie uwydatniają kontakt człowieka z przyrodą: większość jego książek to opowieści o zwierzętach, np. o dzikach (Szlakiem czarnego zwierza), jeleniu (Tytan, byk nad byki), głuszcu (Pieśń wileńskich lasów), rysiach (Władca Doliny Morskiego Oka), a także innych zwierzętach (Bałabuszka – Złoty Lis, Żelazny wilk czy Saga o niedźwiedziu). W fabule tych powieści ludzie odgrywają jedynie poboczne role.

Zmuszony po II wojnie światowej do opuszczenia rodzinnych stron, Karpowicz umieszczał akcję swoich dzieł w innych regionach Polski (np. w Karkonoszach), zawsze jednak w miejscowych lasach i puszczach.