thumb|Inauguracyjna sesja Polskiej Akademii Literatury w 1933 roku z udziałem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Ignacego Mościckiego thumb|Tablica upamiętniająca powstanie grupy Skamander, najbardziej liczącego się ugrupowania poetyckiego w dwudziestoleciu międzywojennym Literatura polska w dwudziestoleciu międzywojennym – epoka literacka w historii polskiej literatury, przypadająca na lata od odzyskania niepodległości (1918) do wybuchu II wojny światowej (1939).
Podział literatury ze względu na charakter zjawisk w niej występujących Odzyskanie przez Polskę niepodległości w 1918 roku po ponad stuletnim okresie zaborów stworzyło nowe warunki dla rozwoju polskiej kultury i literatury. W 1920 roku powstał Związek Zawodowy Literatów Polskich, zaś w 1924 roku została powołana polska sekcja PEN Clubu reprezentująca polską literaturę na forum międzynarodowym. Literatura międzywojenna nie była jednolita. Pod względem charakteru zjawisk literackich można ją podzielić na dwa różne okresy. Pierwszy z nich, przypadający na lata dwudzieste XX wieku, charakteryzowały: optymizm, wielka radość i euforia z powodu zakończenia wojny i odzyskania wolności, a także wizja świetlanej przyszłości dla Polski i świata, radość życia, pochwała witalności.