Dodatkowo jego bezpieczeństwo, zgodnie z zasadą Kerckhoffsa, nie mogło opierać się na tajności algorytmu, lecz na kluczu.
Wymagania te były, jak na owe czasy, tak rygorystyczne, że pomimo dużej liczby zgłoszeń pierwsza tura konkursu nie wyłoniła zadowalającego algorytmu. W związku z tym 27 sierpnia 1974 NBS ponownie opublikował informacje o zapotrzebowaniu na algorytm kryptograficzny. Wkrótce potem IBM zgłosił do konkursu swój algorytm, oparty na szyfrze blokowym Lucifer, spełniający podane kryteria. Nad rozwojem zgłoszonego szyfru pracowali Roy Adler, Don Coppersmith, Horst Feistel, Edna Grossman, Alan Konheim, Carl Mayer, Bill Notz, Lynn Smith, Walt Tuchman oraz Bryant Tuckerman. W celu oceny bezpieczeństwa algorytmu NBS zwróciło się o pomoc do NSA, a IBM rozpoczął procedurę jego patentowania.
Szczegóły algorytmu oraz oświadczenie IBM zezwalające na jego wykorzystanie w dowolnym celu zostały opublikowane 17 maja 1975 roku w Rejestrze Federalnym, a kilka miesięcy później, 1 sierpnia 1975 roku, Narodowe Biuro Standardów wydało komunikat zachęcający wszystkich zainteresowanych do wypowiedzenia się na temat jego bezpieczeństwa i przydatności.