W jednym z artykułów pisał wówczas: „Komunizm prowadzi robotników w objęcia nędzy, głodu i obywatelskiej niewoli.(…) Demaskować będziemy nieubłaganie tę podłą, fałszywą i podstępną grę czerwonych szatanów nie w imię czego innego, jak w imię interesu rzesz pracujących”; a później także: „Ustroju kolektywnego w Polsce wprowadzać nie chcemy, a komunistów uważamy za linoskoczków i za takich samych faszystów, jakimi są zwolennicy Hitlera i Mussoliniego”. Felczak proponował natomiast przebudowanie stosunków społecznych w duchu moralności chrześcijańskiej. W maju 1934 r. został wybrany członkiem Rady Naczelnej NPR. Pełnił równocześnie funkcję prezesa ZMP – Jedność i redaktora naczelnego pisma „Demokrata”. Był ściśle związany z Karolem Popielem, który zlecił mu organizowanie i aktywizowanie pionu młodzieżowego NPR. Od 28 lipca 1935 r. był członkiem Głównego Komitetu Wykonawczego NPR. Po połączeniu się NPR z PSChD w październiku 1937 powstało Stronnictwo Pracy (SP), w którym został członkiem Zarządu Głównego.