Makia pierwotna występuje rzadko i nie ma pewności, czy stanowi naturalną formację zonalną. Lokalnie utrzymuje się w miejscach o zbyt płytkiej glebie, by mógł wyrosnąć las, zwłaszcza na stokach. Na większości obszaru występowania kształtuje się makia wtórna, powstała na skutek zniszczenia lasów i degradacji gleby. Po rozwinięciu się gęstej makii odnowienie lasu jest możliwe tylko po pożarze (dlatego lasy współwystępujące z makią są zwykle równowiekowe), w innym wypadku uniemożliwia je brak dostatecznej ilości światła.
Od makii swą nazwę przyjęli maquis, francuscy partyzanci z czasów II wojny światowej.
Warunki geograficzno-klimatyczne i edaficzne Makia występuje na obszarach pod wpływem klimatu śródziemnomorskiego. Lata są tu gorące i suche (susza trwać może w zależności od obszaru od 3–4 do 9–10 miesięcy), podczas gdy zimy deszczowe, w zasadzie bezmroźne i bezśnieżne (jeśli pada śnieg, to zwykle szybko się topi). W efekcie najkorzystniejsze warunki do rozwoju roślinności występują wiosną i wówczas też rozwijają się i kwitną rośliny zielne. Makia rozwija się zwykle na obszarach niżej położonych, sięgając do ok. 600 m n.p.m., ale miejscami sięga wyżej (np. na Krecie) do wysokości ok. 1000 m n.p.m.