Zaproszony na ceremonię Jan Kronsztadzki wypowiedział się na temat przyszłości soboru:
Z powodu kryzysu ekonomicznego, jaki panował w Rosji przełomu XIX i XX wieku, prace budowlane przedłużyły się do 18 lat. Wpływ na ten fakt miał również wyższy niż przewidywany koszt inwestycji. Podczas gdy inicjatorzy budowy soboru przewidywali wydanie 900 tys. rubli, budowa pochłonęła ostatecznie 3 mln 87 tys. rubli. Znaczna część środków pochodziła z kasy państwowej Imperium Rosyjskiego. Od 1893 r. budżet państwa przeznaczał 50 tys. rubli rocznie na warszawski sobór, zaś od 1902, w związku z apelami członków rządu i kolejnych generał-gubernatorów Warszawy, 350 tys. rubli.
W 1900 r. zostały zakończone prace nad główną bryłą soboru i dzwonnicy i przystąpiono do drugiego etapu robót – dekoracji wnętrza. Na jego głównej kopule umieszczono krzyż łaciński. Gotowa dzwonnica, o wysokości 70 metrów, była najwyższą budowlą w Warszawie.