Tymczasem w Belgradzie od pocz. października 1934 r. odbywał się kongres organizacji nacjonalistycznych z całego kraju. 9 października w Marsylii nieoczekiwanie został zamordowany przez chorwackich ustaszy król Aleksander I. Przyśpieszyło to podpisanie umowy zjednoczeniowej. 4 grudnia doszło w Belgradzie do drugiego kongresu, na którym główną rolę odgrywała grupa D. Ljoticia. W rezultacie 6 stycznia 1935 r. powołano Jugosłowiański Narodowy Ruch „Zbor”.
Program ZBOR-u Reprezentanci wszystkich grup i organizacji utworzyli Tymczasową Radę pod przewodnictwem D. Ljoticia. Wypracowała ona program nowego ugrupowania, który zawierał hasła antydemokratyczne i antypartyjne, antykomunistyczne, antysemickie i rasistowskie. Występowano w nim przeciw systemowi demokracji parlamentarnej i klasycznym ugrupowaniom politycznym. Uważano, że wszystkie partie powinny być zlikwidowane, a parlament mieli wybierać elektorzy reprezentujący różne grupy społeczne i zawody. Spośród elity społeczeństwa miał być tworzony rząd. Państwo miało być podporządkowane interesom narodu, a nie jego poszczególnych przedstawicieli. Obywatele powinni być aktywnie włączeni w tworzenie prawa i sprawować kontrolę nad działalnością rządu. Jedynym „nienaruszalnym” organem państwa miał być król.