Zgodnie z definicją Encyclopædia Britannica, socjalizm to „doktryna społeczna i ekonomiczna, która opowiada się za publiczną, a nie prywatną własnością lub kontrolą nad majątkiem i zasobami naturalnymi”. W myśli socjalistycznej zakłada się, że jednostki funkcjonują w społecznej współzależności, a wytworzone dobra są efektem zbiorowego wysiłku i jako takie powinny służyć dobru ogółu. Wczesne wspólnoty chrześcijańskie również praktykowały wspólne użytkowanie dóbr i pracy, co można uznać za wczesną, prostą formę socjalizmu. Praktyki takie kontynuowane są do dziś w niektórych zakonach monastycznych.
Przykładem społeczności chrześcijańskiej realizującej idee wspólnoty majątkowej są huteryci – anabaptystyczna grupa religijna wywodząca się z XVI wieku, która praktykuje wspólne posiadanie niemal całego mienia, surową dyscyplinę kościelną i codzienne życie podporządkowane religijnym zasadom. Ich system opiera się na tzw. Ordnungen – zbiorach reguł regulujących wszystkie aspekty życia. W ujęciu świeckich obserwatorów praktyki te przypominają komunizm. Jak zauważają historycy Max Stanton i Rod Janzen, chrześcijański komunizm huterytów był atrakcyjny dla chłopstwa popierającego społeczne rewolucje w Europie Środkowej XVI wieku, takie jak wojna chłopska w Niemczech.