Księga Tobiasza [Tb], Księga Tobita [Tob] – księga dydaktyczna, wchodząca w skład katolickiego i prawosławnego kanonu Starego Testamentu. Przez Kościoły protestanckie uważana za apokryficzną, gdyż nie należy do Biblii hebrajskiej. Powstała najprawdopodobniej w II w. p.n.e., jako jeden z midraszy, obok księgi Judyty i Estery.
Nazwa księgi Od imion dwóch głównych bohaterów księgi pochodzą dwie nazwy: Księga Tobiasza (przyjęta częściej w polskim piśmiennictwie) i Księga Tobita (jako The Book of Tobit obecna w piśmiennictwie anglojęzycznym).
Tekst i język oryginału Istnieją trzy wersje (recenzje) tekstu księgi Tobiasza: R-Soznaczenia za: Irene Nevey, op. cit., s. 366: Najdłuższa recenzja, o silnych cechach języków semickich znajduje się w greckim Kodeksie Synajskim oraz łacińskim przekładzie Vetus latina. Istnieją też fragmenty aramejskie z Qumran opracowane przez Tadeusza Milika. Z tej wersji dokonywane są najczęściej przekłady. R-V: Krótsza recenzja, z mniejszą ilością szczegółów, zawarta jest w greckich kodeksach Aleksandryjskim oraz Watykańskim. R-C: Recenzja fragmentaryczna, obecna jest w kilku greckich rękopisach minuskułowych i przekładach syryjskich.