Felicissimus (zm. 270/271 lub 274) – rzymski ekwita, urzędnik i kierownik skarbu państwowego, przywódca buntu za panowania cesarza Aureliana.
Był wysokiej rangi urzędnikiem cesarskim (rationalis), sprawującym nadzór nad państwowym skarbem oraz cesarskimi mennicami w Rzymie. W 271 podczas najazdu Germanów (lub w 274) zainicjował bunt niewolników i pracowników rzymskiej mennicy. Większość historyków datuje bunt na 270, koniec 270, przełom 270/271 lub wiosnę 271. Jedynie Eugène Cizek proponuje datę 274 w oparciu o relację Aureliusza Wiktora, który opisuje bunt mincerzy po wzmiance o tryumfie Aureliana w Rzymie i przeprowadzonej pod koniec rządów cesarza reformie monetarnej, która miała być przyczyną buntu. Rozumowanie to obala swoją argumentacją Robert Suski i opowiada się za wiosną 271, gdy w Rzymie miały miejsce rozruchy i krwawe represje.
Felicissimus poległ w walce, w której zginęło według relacji w Historia Augusta 7000 żołnierzy spośród wioślarzy, wojsk nadbrzeżnych i obozowych (lembarii, ripanensies, castriani) oraz Daków.