W okresie „wielkiej czystki”, po aresztowaniu 10 czerwca 1937 przez NKWD męża Stanisława Budzyńskiego, również aresztowana w lipcu 1937 i skazana na 8 lat łagru jako członek rodziny wroga ludu. Zwolniona w 1945, wróciła do Polski. Należała do Polskiej Partii Robotniczej, od 1948 do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, w latach 1952–1962 była zastępcą członka Komitetu Centralnego PZPR. Była dyrektorką Centralnej Szkoły PPR w Łodzi, a od 1948 do 1957 Centralnej Szkoły Partyjnej PZPR (do 1952 w Łodzi, następnie w Warszawie). Pełniła mandat posła na Sejm I kadencji (1952–1956). W latach pięćdziesiątych związana z „frakcją” puławian. W latach 70. XX w. współpracowała z KOR, później z „Solidarnością”. Po wprowadzeniu stanu wojennego wystąpiła z PZPR.

Autorka haseł w Polskim Słowniku Biograficznym i Słowniku biograficznym działaczy polskiego ruchu robotniczego.

Trzykrotnie zamężna. Jej pierwszym i trzecim mężem był działacz ZMK, KZMP i KPP Zygmunt Trawiński, dyrektor sowchozu „Komsomolec”, a drugim działacz SDKPiL i KPP Stanisław Budzyński.

Pochowana na wojskowych Powązkach (kwatera 35C-3-5).