Różnią się również kształtem płetwy ogonowej.

Diugonie do późnego miocenu występowały u zachodnich wybrzeży Atlantyku i Morza Karaibskiego, zwykle jednak nie zasiedlając estuariów, gdzie o prawdziwą trawę morską było trudniej. W tym samym czasie manaty posiadły już prawdopodobnie umiejętność korzystania z różnych roślin przybrzeżnych (traw) i zaczęły wypierać słabiej dostosowane diugonie. Być może była to jedna z przyczyn wymarcia diugoniów karaibskich z Atlantyku i Karaibów. Obecnie występują wyłącznie w tropikalnej strefie Oceanu Indyjskiego i Spokojnego.

Systematyka Do rodziny należą następujące podrodziny: Hydrodamalinae – syreny Dugonginae – diugonie

Opisano również rodzaje wymarłe nie klasyfikowane w żadnej z powyższych podrodzin: Anisosiren – jedynym przedstawicielem był Anisosiren pannonica Caribosiren – jedynym przedstawicielem był Caribosiren turneri Eosiren Eotheroides Halitherium Indosiren Lentiarenium – jedynym przedstawicielem był Lentiarenium cristolii Metaxytherium Miodugong – jedynym przedstawicielem był Miodugong brevicranius Paralitherium – jedynym przedstawicielem był Paralitherium tarkanyense Priscosiren – jedynym przedstawicielem był Priscosiren atlantica