Status tak wyróżnionych gatunków jest jednak niepewny. Okazało się bowiem, że kariotypy ich przedstawicieli nie różnią się od siebie i od kariotypu P. corneus, co stawia pod znakiem zapytania sensowność wyróżniania tych gatunków. Jednocześnie stwierdzono, że populacje zatoczka rogowego zasiedlające odległe od siebie zbiorniki wodne różnią się pod względem markerów allozymatycznych i cech kariotypowych, co może być przesłanką dla wyróżnienia nowych taksonów w obrębie kompleksu gatunków P. corneus sensu lato. Etymologia nazwy Nazwa rodzaju odnosi się do kształtu muszli (planus łac. – równy, płaski, orbis – koło, krąg), epitet gatunkowy – do barwy muszli (corneus łac. – rogowy). Podgatunki Wyróżniono kilka podgatunków i form morfologicznych: Planorbarius corneus corneus (Linnaeus, 1758) – podgatunek nominatywny Planorbarius corneus arabatzis (Reischütz, Reischütz & Fischer 2008) Planorbarius corneus grandis (Dunker, 1850) – występuje w jeziorach leżących u północno-wschodnich wybrzeży Morza Czarnego P. corneus f. ammonoceras Wester – muszla stosunkowo mała (wysokość do 9 mm, szerokość do 25 mm) z sześcioma skrętami, przypłaszczona. Występuje w drobnych zbiornikach leśnych, torfiankach. P. corneus f.