Duży wpływ wywarła na niego znajomość z Georges’em Sorelem – zaczął przyjmować jego poglądy, stał się zwolennikiem rewolucyjnego syndykalizmu i między innymi z tego powodu wystąpił ze zbyt dla niego umiarkowanej SPD. Przyjaźnił się z Maxem Weberem (prowadził z nim obfitą korespondencję) i Wernerem Sombartem. Porzucił karierę akademicką w Niemczech, gdyż polityczne zaangażowanie Michelsa spowodowało, że na w Marburgu odrzucona została jego praca habilitacyjna.

Z powodu uniemożliwienia pracy akademickiej, w 1907 roku przeniósł się do Włoch i wykładał ekonomię, nauki polityczne i socjologię na Uniwersytecie w Turynie. W 1913 roku uzyskał włoskie obywatelstwo, a w 1914 roku otrzymał profesurę w Bazylei, gdzie wykładał ekonomię (1914-1926).

Rozczarował się do sprawy socjalizmu. Już w 1907 zrezygnował z członkostwa we włoskich i niemieckich partiach socjalistycznych i stał się zwolennikiem włoskiego faszyzmu. W październiku 1922 roku, zaraz po marszu na Rzym Mussoliniego, wstąpił do Partito Nazionale Fascista. W 1928 roku powołany został przez Mussoliniego na wzorowy faszystowski Uniwersytet w Perugii. Ostatnie dni życia spędził w Rzymie. Zmarł 3 maja 1936 roku.