Zhang Qun (ur. 9 maja 1889, zm. 14 grudnia 1990) – polityk tajwański.

Pochodził z Huayang w prowincji Syczuan. Otrzymał tradycyjną edukację konfucjańską i w 1906 dostał się na studia w Akademii Wojskowej w Baoding. W 1907 wysłany na stypendium rządowe do Tokio, gdzie poznał Czang Kaj-szeka, którego do końca życia był bliskim współpracownikiem. W Japonii Zhang i Czang wstąpili razem do republikańskiej Ligi Związkowej. Po ukończeniu edukacji służył w armii japońskiej, w 1911 roku powrócił jednak do Chin, by wziąć udział w rewolucji Xinhai. W 1913 roku uczestniczył w tzw. drugiej rewolucji, skierowanej przeciwko dyktatorskim zapędom prezydenta Yuan Shikaia; po jej upadku uciekł do Japonii.

Gdy Yuan Shikai ogłosił się w 1915 cesarzem, Zhang potajemnie przedostał się do Szanghaju, gdzie zajął się organizowaniem ruchu oporu. Na początku lat 20. XX w. walczył pod wodzą Feng Yuxianga przeciwko militarystycznemu rządowi pekińskiemu. Po ekspedycji północnej zajmował wysokie stanowiska w strukturach Kuomintangu, wojsku i dyplomacji. W 1928 wszedł w skład Centralnego Komitetu Wykonawczego KMT. W latach 1929–1931 był burmistrzem Szanghaju, następnie 1933-1935 gubernatorem prowincji Hubei. Od 1935 do 1937 roku był ministrem spraw zagranicznych Republiki Chińskiej.