Nałożenie werniksu końcowego na niewyschnięty obraz grozi jego nieodwracalnym uszkodzeniem (głębokie spękania, krakelura, złuszczanie fragmentów obrazu)
Inne zastosowania Werniks o składzie wyżej opisanym lub lekko zmodyfikowanym jest kluczowym składnikiem w technice aureoli (pictura translucida) i malarstwie na bizmucie. Media o składzie podobnym do tłustych werniksów olejnych (mikstion, mordant) są używane do złoceń (złotem płatkowym).
Inne znaczenia Werniksem jest nazywana kwasoodporna emalia, stosowana w wielu technikach graficznych, np. akwaforcie (zob. werniks akwafortowy). W technice szypolen rolę werniksu (i tak też jest nazywany) spełnia wodny roztwór kleju skórnego, nakładanego na gotowe malowidło jako warstwa wierzchnia, analogiczna do werniksu końcowego w technice olejnej. Tradycyjnie werniksami nazywano też używane w dawnym lutnictwie lakiery o bardzo złożonym i tylko częściowo dziś znanym składzie (wiadomo tylko, że poza żywicami, olejami i terpentyną w ich skład wchodziły także gumy i soki roślinne, miały też postać raczej emulsji niż roztworu).
Przypisy