W szeregi tej organizacji zostały powołane kilkuosobowe inspektoraty, które z czasem poza funkcjami inspekcyjnymi przejęły funkcje dowódcze w terenie.
Powstały następujące inspektoraty: Inspektorat – Katowice, Bytom, Zabrze, Królewska Huta; Inspektorat – Racibórz, Pszczyna, Rybnik; Inspektorat – Gliwice, Tarnowskie Góry; Inspektorat – Lubliniec, Olesno; Inspektorat – Opole, Kluczbork; Inspektorat – Strzelce Opolskie, Koźle, Prudnik.
Na czele Głównego Inspektoratu stał Karol Grzesik.
Dowództwo Obrony Plebiscytu w lutym 1921 liczyło ok. 30 tys. członków, a w kwietniu 1921 już ok. 40 tys. W celu uzyskania wsparcia w wyposażeniu DOP nawiązała współpracę z dowódcami sąsiadujących ze Śląskiem polskich okręgów wojskowych: gen. Kazimierzem Raszewskim w Poznaniu i gen. Stanisławem Szeptyckim w Krakowie, którzy wbrew stanowisku rządu polskiego (niechcącego zaogniać sytuacji) przekazywali potajemnie uzbrojenie na Górny Śląsk. Po plebiscycie i niekorzystnych dla Polaków propozycjach podziału Górnego Śląska, w DOP przystąpiono do przygotowywania powstania. W chwili ogłoszenia stanu alarmowego w dniu 2 maja 1921Encyklopedia Powstań Śląskich, op. cit., s. 318.