Nie brał udziału w pierwszych edycjach reaktywowanych mistrzostw świata w formule turniejowej; w listopadzie 1970 na mistrzostwach w Melbourne był zaliczany do czołówki faworytów, przegrał jednak ponownie z rodakiem Simpsonem. W 1972 ponownie został zatrzymany w półfinale, tym razem przez Johna Spencera; w 1973 doszedł do finału, lepszy jednak okazał się mistrz lat 70., Ray Reardon (38:32).
Najbliżej tytułu mistrza świata Charlton był w 1975; przegrał ponownie z Reardonem, tym razem jednak dopiero w decydującym frame'ie 30:31. W 1976 po raz kolejny przegrał w półfinale; w t.r. zdobył tytuł mistrza świata w formule matchplay'owej, w finale biorąc rewanż na Reardonie 31:24. Była to ostatnia edycja mistrzostw w tej formule.
Jeszcze czterokrotnie zaliczał półfinały mistrzostw świata, ostatni raz w 1982. W latach 1976–1981 figurował jako nr 3 na światowej liście rankingowej, pozostawał w czołowej szesnastce do 1986; zakończył karierę w 1995.
W bilardzie zawodowym również trzykrotnie walczył o mistrzostwo świata; także nie zdobył tytułu, przegrywając jako pretendent z Rexem Williamsem w 1974 i 1976 oraz w finale z Markiem Wildmanem w 1984.