W boju z trzecią eskadrą Kartagińczycy zepchnęli przeciwnika w kierunku transportowców, lecz nie udało im się rozerwać szyków rzymskich.
W tym samym czasie na czwartą eskadrę rzymską spadło uderzenie najdalej wysuniętej w morze eskadry kartagińskiej pod wodzą Hannona. Również ta eskadra rzymska musiała wycofać się w kierunku brzegu.
Tymczasem konsulowie zmusili do ucieczki dwie środkowe eskadry kartagińskie i po dokonaniu zwrotu uderzyli na eskadry blokujące flotę transportową, niszcząc po kolei obie, przy jednoczesnym ataku wspierającym zablokowanych do tej pory okrętów.
Podsumowanie Zwycięstwo Rzymian było całkowite. Przy stracie 24 własnych okrętów zatopili 30 okrętów wroga, a dalsze 64 zdobyli. Kartagińczycy stracili prawie 40 000 zabitych i wziętych do niewoli.
Starcie to było jednym z najważniejszych, a przez niektórych [kogo?] określane jako najważniejsza bitwa I wojny punickiej. . Przewaga Kartaginy na morzu została złamana, odtąd do końca wojny to Rzym utrzymywał stałą (choć często niewielką) przewagę na morzu.
Przypisy
Bibliografia Witold Hubert: Historia wojen morskich. Oświęcim: Wydawnictwo Napoleon V, 2019, s. 31-34,