W 1951 stworzył Partię Wyzwolenia Narodowego (PLN), a podczas drugiej kadencji – Kostarykański Instytut Elektryczności (ICE) oraz Ministerstwo Turystyki. Przywrócił trakcję tramwajową w stolicy Kostaryki. Opiekował się prywatnym sektorem przemysłowym i stymulował państwowe zakłady. Występował przeciwko Stanom Zjednoczonym, obwiniając ich rząd o wspomaganie latynoamerykańskich dyktatur. Dał wyraz tej krytyce zbojkotowaniem w 1954 roku Międzyamerykańskiej Konferencji w Wenezueli. W tym samym roku rząd udzielił wsparcia nikaraguańskiemu przywódcy opozycji Emilianowi Chamorro Vargasowi, który zorganizował spisek mający na cele uprowadzenie tamtejszego dyktatora, Anastasio Somozy Garcíi. Po odkryciu spisku Somoza aresztował spiskowców a dnia 11 stycznia 1954 roku zaatakował Kostarykę. Wojna okazała się sukcesem Kostaryki, która zadała nikaraguańskiej armii katastrofalne stratyAlex Axelrod, Charles Phillips, Władcy, tyrani, dyktatorzy. Leksykon, wyd. Politeja, Warszawa 2000, s. 545..
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — José Figueres Ferrer · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.