W 1920 roku był członkiem kadry która miała wystąpić na igrzyskach olimpijskich w Antwerpii. W 1939 podczas wojny obronnej walczył w stopniu majora Wojska Polskiego. Podczas okupacji niemieckiej był więźniem gestapo na ulicy Montelupich w Krakowie. Po II wojnie światowej w okresie stalinowskim był więziony z powodu swoich przekonań.
Jako piłkarz przez 15 lat bronił barw Pogoni Lwów, przez kilka lat pełniąc również funkcję kapitana drużyny. Wystąpił także w 8 oficjalnych spotkaniach polskiej reprezentacji. Zadebiutował 28 maja 1922 w towarzyskim spotkaniu ze Szwecją na Stadionie Olimpijskim w Sztokholmie. Był to pierwszy wygrany mecz polskiej reprezentacji, a Garbień zdobył swojego premierowego, a dla Polski zwycięskiego gola w 74. minucie meczu, ustalającego wynik na 2:1.
Jako piłkarz i lekarz jednocześnie w 1925 roku wysunął projekt opieki medycznej nad sportowcami.
Zmarł 3 maja 1954 w Cieszynie gdzie pierwotnie był pochowany.