W wychowaniu synów pomagał jej brat Romanoza, również kapłan prawosławny.
W 1913 ukończył szkołę w Tbilisi, po czym wstąpił do seminarium duchownego w tym samym mieście. W okresie nauki, prawdopodobnie pod wpływem rektora seminarium, Kornelego Samsonidze-Kekelidzego, zainteresował się liturgiką, literaturą gruzińską oraz historią chrześcijaństwa w Gruzji. W 1918 ukończył seminarium jako najlepszy absolwent. Planował kontynuację studiów w jednej z Akademii Duchownych Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, jednak plany te uniemożliwiła rewolucja październikowa. Ostatecznie Peradze podjął studia na wydziale filologicznym uniwersytetu w Tbilisi. Utrzymywał się z pensji nauczyciela we wsi Zemo-Cchangaki k. Gori. W 1919 musiał przerwać naukę, by odbyć dwuletnią służbę wojskową, kolejno w Gori, Borżomi i Achalciche. W tym czasie walczył w wojnie obronnej Demokratycznej Republiki Gruzji przed radzieckim podbojem.