„Rubryki mszału i brewiarza rzymskiego” z 1962 określają czas trwania wielkiego postu () „od jutrzni Środy Popielcowej do Wigilii Wielkanocnej aż do Nony soboty przed niedzielą Męki Pańskiej włącznie” (według Rubryk z 1962 sprawowane są nadal liturgie w klasycznym rycie rzymskim). W tradycyjnym obrządku rzymskim po wielkim poście sensu stricto następuje okres Męki Pańskiej (), a te dwa okresy razem składają się na czterdziestodniowy okres wielkopostny ().
W Kościołach mariawickich wielki post poprzedzony jest przedpościem, rozpoczyna się w Środę Popielcową, a kończy w Wielką Sobotę, podczas uroczystej aklamacji „Alleluja”. Mimo pokutnego i pasyjnego charakteru, wielki post jest dla mariawitów czasem przygotowania do Wielkanocy. Jest to pełen nadziei na zmartwychwstanie czas refleksji nad kondycją duchową człowieka.
W Reformowanym Kościele Katolickim czas ten nazywany jest Okresem Przygotowania Paschalnego i kończy się w Wielki Czwartek po południu.
Wielki post u grekokatolików i prawosławnych rozpoczyna się od Czystego Poniedziałku w pierwszym tygodniu czterdziestodniowego postu. W Cerkwi prawosławnej kończy się w piątek przed Niedzielą Palmową, a w Kościołach greckokatolickich wielki post kończy Niedziela Palmowa zwana w kościołach wschodnich Niedzielą Wierzbową.