Opis obchodu według Władysława Anczyca, widziany w domu gospodarza ogrodnika na Nowej Wsi pod Krakowem „W godzinę po odejściu Zapusta, czyli księcia mantuańskiego, wyniósł ojciec gospodyni na kiju uwiązanego śledzia i woreczek z popiołem, a gospodyni wniosła miskę żuru, już postno przyprawionego. Stary potrząsając śledziem i popiołem, obchodził izbę do koła, wypędzając niby mięsopust (karnawał).
Wynoszeniu z domu śledzia i żuru towarzyszyły żartobliwe przyśpiewki i okrzyki. Śledzia, niekiedy wyciętego z drewna lub tektury, wiązano na grubym powrozie i wieszano na wierzbie nad drogą. Natomiast garnek z żurem zakopywano w ziemi lub wylewano. W krakowskim dodatkowo zakopywano garnek. Posprzątano szczątki mięsnej wieczerzy, zastawiono żur, a każdy z obecnych przynajmniej go skosztował. Osobliwszemu temu obrzędowi towarzyszył śpiew”.
Zobacz też pogrzeb sardynki
Bibliografia Barbara Ogrodowska: Zwyczaje, obrzędy i tradycje w Polsce, Verbinum, Warszawa 2001 Oskar Kolberg: Dzieła Wszystkie. Kujawy część II Oskar Kolberg: Dzieła Wszystkie. Krakowskie, część I - Kraj. Lud. Zwyczaje. Gry i zabawy Maria Ziółkowska: Szczodry wieczór, szczodry dzień: obrzędy, zwyczaje, zabawy Renata Hryń-Kuśmierek: Polskie tradycje doroczne, Publicat, Poznań 2005 s.54
Linki zewnętrzne
Wielki Tydzień - zwyczaje, rytuały...
Kategoria:Zwyczaje wielkanocne Kategoria:Zwyczaje staropolskie żuru Kategoria:Wielkanoc w słowiańskiej tradycji