Dokumentami potwierdzającymi tę darowiznę (akt dotacyjny z lat 1202–1203, dyplom księcia Henryka Brodatego, oraz 2 dyplomy Cypriana – biskupa wrocławskiego) potwierdzają istnienie i podkreślają rangę dawnego Strzegomia. 1241 – Tatarzy spalili miasto, a wdowa po Henryku Pobożnym Anna nadała Strzegomiowi prawa miejskie, aby przyspieszyć jego odbudowę. 1291 – miasto znalazło się w nowo powstałym księstwie świdnicko-jaworskim, którym rządził Bolko I. Za jego rządów i z jego polecenia wokół miasta wzniesiono mury obronne w latach 1291–1299. 1326 – księstwem zaczął rządzić syn Bernarda Bolko II. 1336 – Strzegom dostał kolejne przywileje, m.in. wolny targ solą, prawo poszerzonej mili, prawo bicia własnej monety i prawo otwarcia 16 kramów i 8 bud śledziowych. 1339 – otwarto pierwszą szkołę w mieście. W dziedzinie gospodarki Strzegom również radził sobie świetnie. 1346 – miasto posiadało już 9 cechów rzemieślniczych: sukiennicy, dostawcy przędzy, krawcy, kuśnierze, rzeźnicy, piekarze, szewcy, powroźnicy i piwowarzy. Zresztą tradycja warzenia strzegomskiego piwa miała już wówczas stuletnią historię. 1358 – staraniem zakonu joannitów otworzono szkołę o z łaciną jako językiem wykładowym.