W soborze uczestniczył także Opizo, opat z Mezzano, który najprawdopodobniej zetknął się tam, ze znanymi mu zapewne wcześniej, niegdysiejszym biskupem modeńskim, Wilhelmem, papieskim legatem w Prusach i północnej Europie. Po wspomnianym soborze (w połowie października 1245 r.) Opizo został mianowany legatem w Prusach i w Polsce, z której to misji został odwołany we wrześniu 1246 r. Jednym z jego zadań było zakończenie konfliktu między wschodniopomorskim Świętopełkiem a Krzyżakami.
Znalazłszy się w Prusach, Opizo dązył do zawieszenia broni pomiędzy chrześcijanami oraz ponowił obietnice dla Prusów, którzy przyjmą chrześcijaństwo. W sporze krzyżacko-pomorskim wydał zapewne wyrok korzystny dla Świętopełka, ponieważ Krzyżacy wnieśli apelację 5 marca 1246 r. Pogodził też księcia gdańskiego z biskupem kujawskim Michałem. Papieski legat Opizo jest znany z tego okresu również z odpustów udzielonych we Wrocławiu w 1246 r.. Następne legacje pełnili: na terenie Prusach – , arcybiskup ryski, a na ziemiach polskich – Pietro Capocci, Jakub leodyjski oraz Hugues de Saint-Cher.