Po utracie władzy partia została poddana represjom i sprowadzona do podziemia w ramach polityki białego terroru. thumb|240px|Obchody święta 1 Maja w Budapeszcie (1919)
Działalność w okresie międzywojennym Faktyczna baza ugrupowania po 1919 roku znajdowała się na emigracji w Wiedniu (do czasu faszyzacji Austrii)Felczak s. 326. W środowisku emigracyjnym między komunistami toczył się spór co do przyszłości partii. Część skrajnie lewicowa skupiona wokół Béli Kuna kontestowała wszelkie próby podjęcia legalnej działalności politycznej. W 1922 roku z polecenia Landlera Ernó Geró i Gezy Revesza umiarkowani działacze partii przebywający na emigracji podjęli próbę reaktywacji ugrupowania w kraju, ale akcję tę udaremniła policja. W 1924 roku do kraju przybył członek Międzynarodówki Komunistycznej Mátyás Rákosi. Rákosi założył legalną odnogę partii, która przyjęła nazwę Socjalistycznej Partii Robotników Węgier. Przywódcą tej partii został Istvan Vagi, dotychczas będący liderem lewicowego skrzydła socjaldemokracji. W sierpniu 1925 roku dzięki staraniom Rákosiego w Wiedniu odbył się kongres WPK. W kongresie udział wzięło 22 delegatów (w tym 14 z terenu Węgier), którzy wybrali nowe kierownictwo partii.