Sławin – dzielnica Lublina w północno-zachodniej części miasta.
Historia
Na terenie Sławina odkryto zabytki wielu kultur archeologicznych z okresów neolitu, epoki brązu i epoki żelaza. Do pierwszej grupy należą pozostałości kultury malickiej, datowane na 2 poł. V tysiąclecia p.n.e., lubelsko-wołyńskiej, pucharów lejkowatych i amfor kulistych. Do drugiej i trzeciej należą zabytki kultur łużyckiej i przeworskiej, a także znaleziska z okresu wpływów starożytnego Rzymu i średniowiecza. W 2023 na terenie Ogrodu Botanicznego UMCS odkryto także, nieznany wcześniej, cmentarz z okresu XI – XIII wieku.
W drugiej połowie XVI wieku Sławin był wsią szlachecką, położoną w powiecie lubelskim województwa lubelskiegoCorona Regni Poloniae. Mapa w skali 1:250 000, Instytut Historii im. Tadeusza Manteuffla Polskiej Akademii Nauk i Pracownia Geoinformacji Historycznej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Sławin należał do rodziny Firlejów, wywodzących się z pobliskiej Dąbrowicy. W XVIII wieku wydzielono z niego Sławinek, a wraz z nim – dworek (obecnie teren Ogrodu Botanicznego UMCS). Pozostałą część obecnej dzielnicy stanowił majątek Partanina, rozparcelowany po 1945 roku pomiędzy dawnych fornali. W jego części utworzono Spółdzielnię Produkcyjną.