Był deputowanym do konstytuanty estońskiej, posłował do wszystkich pięciu kadencji Riigikogu.

W 1920 przyczynił się do wygranej estońskiej Partii Pracy w wyborach, w wyniku czego został przewodniczącym parlamentu („riigivanem”).

Od 9 lipca 1929 do 12 lutego 1931 pełnił obowiązki głowy państwa.

Zaangażowany w działalność dyplomatyczną: w latach 1927–1929 był ambasadorem w Polsce, Czechosłowacji i Rumunii, a w 1933–1939 we Francji, Belgii i Watykanie.

Został odznaczony m.in. estońskim Krzyżem Wolności I klasy (1920) oraz Orderem Krzyża Orła I klasy (1930). W 1930 Uniwersytet Warszawski przyznał mu tytuł doktora honoris causa.

Zginął 5 lutego 1941 śmiercią samobójczą podczas aresztowania przez oficerów NKWD.

Przypisy

Bibliografia

Roszkowski W., Kofman J. (red.), Słownik biograficzny Europy Środkowo-Wschodniej XX wieku, Warszawa 2005, .

Kategoria:Absolwenci i studenci Cesarskiego Uniwersytetu Dorpackiego Kategoria:Ambasadorowie Estonii w Polsce Kategoria:Doktorzy honoris causa Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Estońscy