Nie jest to zgodne z lokalną identyfikacją etniczną, przy czym między tobelo i galela istotnie występuje pewien poziom wzajemnej zrozumiałości. Języki galela i loloda również są w dużej mierze wzajemnie zrozumiałe.
C.L. Voorhoeve (1988) nie podał bliższych informacji nt. różnic dialektalnych. Według danych Summer Institute of Linguistics da się wyróżnić cztery dialekty: kadai, kadina, morotai, sopi. Laba (loloda południowy) jest bardzo zbliżony do galela i może być kolejnym jego dialektem (tak też sklasyfikował go C.L. Voorhoeve). Lokalnie dialekt ten uchodzi za wariant języka loloda. Język południowej części Morotai jest zdecydowanie pokrewny językowi galela z Halmahery (i jest określany mianem bahasa Galela), choć sami jego użytkownicy identyfikują się jako orang Morotai. Odnotowano też istnienie języka tiana (we wsiach Sarau i Tobelos), który jest uważany za formę mieszaną łączącą języki galela i tobelo.
Pośród etnolektów północno-wschodniej Halmahery wyróżnia się utratą finalnych spółgłosek w wyrazach dwusylabowych (cecha ta zbliża go do ternate-tidore). Przykładowo odo – „jeść” (por. tobelo: odomo, z dodatkową finalną samogłoską;