Obecna budowla została wzniesiona w 1892 roku. Składa się z murowanego budynku wykorzystywanego jako stacja pilotów oraz przylegającej do niego wysokiej na 19,5 m, ośmiokątnej wieży – latarni. Uroku jej dodaje ogromna liczba gzymsów, daszków oraz kilkanaście okien różnego rozmiaru. Na szczyt wieży prowadzą betonowe i metalowe schodki, a przez szyby galerii można obserwować układ soczewek. Zasięg światła zwiększył się do 18 Mm.

W 1904 roku zmieniono charakterystykę światła na białe, przerywane.

II wojna światowa nie wyrządziła szkody obiektom i już 15 listopada 1945 roku latarnia wznowiła pracę, jako latarnia morska Postomino. Nazwa ta nie przyjęła się i 1 stycznia 1947 roku powrócono do historycznej nazwy „Ustka”. Obecnie optykę latarni stanowi cylindryczna soczewka o średnicy 1000 mm, a źródłem światła jest 1000 W żarówka, umieszczona na dwupozycyjnym zmieniaczuApoloniusz Łysejko. Polskie Latarnie Morskie. Wydawca: ZET 2012, s-39 .. Zabudowania przetrwały do XXI wieku bez większych zmian.

Latarnia nie jest dozorowana. 30 kwietnia 2010 roku zakończył służbę ostatni z usteckich latarników.

Latarnia udostępniona jest do zwiedzania – wstęp płatny.

Galeria

Przypisy

Linki zewnętrzne Latarnia na stronie Polskie Latarnie

Ustka Kategoria:Zabytki nieruchome w Ustce Kategoria:Obiekty budowlane w Ustce Kategoria:Transport w Ustce