Cel, jaki postawili sobie artyści tworząc kubizm analityczny, to malowanie nie dla oka widza, ale jego umysłu, organu, który w najpełniejszym stopniu “patrzy” na przedmioty. Tak, jak w przypadku krzesła, odbiorca może widzieć tylko jego profil, wie jednak, jak wygląda cała konstrukcja. Umysł “dopowiada” brakujące elementy, znajdujące się z tyłu czy z boku obiektu. Takie podejście zakłada odrzucenie perspektywy, bo umysł “widzi” przedmiot z różnych stron, nie z jednej, ustalonej, koniecznej dla wyrysowania linii perspektywy. Takie założenia włączają do płótna także czas.
Kubizm analityczny odwoływał się do intelektu widza. Najsłynniejsze prace zaliczane do nurtu kubizmu analitycznego to: Portret Ambrose Vollard (1910) Ma Jolie (1911)
Kubizm hermetyczny Trwał na przełomie 1912/1913 r. Picasso i Braque posunęli się w deformacji przedmiotów już tak daleko, że zbliżyli się do abstrakcji - której obaj nie akceptowali. Skłoniło to ich do poszukiwania innych sposobów obrazowania, które dawałyby pewną treść dziełu, bez konieczności jej fizycznego namalowania. Zastosowali gazety, bilety, fragmenty tapet itp., co zapoczątkowało okres kubizmu syntetycznego.