Po wojnie organizował Samopomoc Marynarki Wojennej w celu udzielania wsparcia marynarzom, którzy nie chcieli wracać do Polski. Sam także pozostał na emigracji. Od 1947 do 1948 dowodził obozem przejściowym w Okehampton. W 1948 przeniósł się do Kanady, gdzie pracował na farmie i w tartaku. W latach 1952–1971 był tłumaczem Rządu Federalnego Kanady. Zmarł 22 maja 1972 w Vancouver. Został pochowany na cmentarzu The Gardens of Gethsemani. 16 czerwca 2004 prochy kmdr. Pławskiego zostały sprowadzone do Polski przez syna, Jerzego, i pochowane na Cmentarzu Marynarki Wojennej w Gdyni-Oksywiu. Jego pamiętnik został wydany w Polsce w 2003 roku pod tytułem Fala za falą. mały|Grób kmdra Eugeniusza Pławskiego na Cmentarzu Marynarki Wojennej w Gdyni Awansowany kolejno na stopnie oficerskie: miczman – 1914 (Rosja) podkapitan – 1917 (Rosja) porucznik marynarki – 1918 (Polska) kapitan marynarki – 1921 (Polska) komandor podporucznik – 1931 (Polska) komandor porucznik – 1935 (Polska) komandor – 1942 (Polska)