założył bezpłatne przedszkole oraz świetlicę dla dzieci i młodzieży z tzw. trudnych rodzin. Jako wykładowca Papieskiego Wydziału Teologicznego prowadził wykłady z socjologii religii oraz katolickiej nauki społecznej. W 1992 został kanonikiem gremialnym kapituły metropolitalnej poznańskiej. W 1998 został ustanowiony wikariuszem biskupim ds. chorych i służby zdrowia oraz członkiem rady biskupiej.
24 kwietnia 1999 papież Jan Paweł II mianował go biskupem pomocniczym archidiecezji poznańskiej ze stolicą tytularną Selendeta. Święcenia biskupie otrzymał 13 maja 1999 w archikatedrze poznańskiej. Konsekrował go Juliusz Paetz, arcybiskup metropolita poznański, w asyście Stanisława Napierały, biskupa diecezjalnego kaliskiego, i Zdzisława Fortuniaka, biskupa pomocniczego poznańskiego. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa „In spiritu humilitatis” (W duchu pokory). W archidiecezji poznańskiej objął urząd wikariusza generalnego. W kurii archidiecezjalnej w 2001 objął funkcję przewodniczącego wydziału duszpasterstwa rodzin, zaś w latach 2001–2002 był przewodniczącym wydziału katechetycznego. W 2003 został przewodniczącym rady formacji kapłanów oraz przewodniczącym sekretariatu archidiecezjalnej rady duszpasterskiej.