Okres po II wojnie światowej przyniósł masową fascynację wykonawstwem historycznym, co zaowocowało odrodzeniem dawnych manufakturowych technik budowy klawesynów. Od lat 60. XX wieku normą w budownictwie klawesynowym stało się wykonywanie dokładnych kopii instrumentów historycznych, zachowanych do naszych czasów.
Klawesyn w muzyce poważnej Alessandro Scarlatti – Toccata nr 7 Domenico Scarlatti – sonaty klawesynowe Johann Sebastian Bach – Das Wohltemperierte Klavier Johann Sebastian Bach – Wariacje Goldbergowskie Georg Friedrich Händel – suity klawesynowe Wolfgang Amadeus Mozart – koncert klawesynowy nr 1 KV 107
Ponadto w operach, oratoriach i kantatach recytatywy często śpiewane są do akompaniamentu klawesynu (czasem zamiast niego używa się organów) – ten rodzaj recytatywu nazywa się recitativo secco. Zastosowali go między innymi: Antonio Vivaldi w oratoriach (np. w Juditha triumphans) oraz operach (np. w Farnace) Johann Sebastian Bach w pasjach (np. w Pasji według św. Mateusza) oraz kantatach (np. w kantacie BWV 78 „Jesu, der du meine Seele”) Georg Friedrich Händel w oratoriach (np. w Mesjaszu) i operach (np. w Juliuszu Cezarze w Egipcie) Wolfgang Amadeus Mozart w operach (np. Weselu Figara)