Pod koniec 1897 roku udało im się uruchomić pierwszą w Niemczech stację nadawczą, która znajdowała się na wieży Kościół Zbawiciela w pod Poczdamem. W 1903 roku cesarz Wilhelm II powołał towarzystwo naukowo-badawcze o nazwie Telefunken-Gesellschaft, które składało się z kilku ośrodków badawczych. Głównym dyrektorem i inżynierem towarzystwa został Arco. Kolejne lata upłynęły na zajmowaniu się problemami przesyłania i przetwarzania fal radiowych oraz konstrukcją anten i mikrofonów o dużym zasięgu. Owocem tych wysiłków było otwarcie zaoceanicznej stacji nadawczej w Nauen, które nastąpiło 15 grudnia 1904 roku. 6 grudnia 1907 roku Georg Arco dokonał udanego eksperymentu, który dotyczył bezprzewodowego przesłania głosu ludzkiego. Przesłane zostało wówczas nagranie arii operowej, która wykonał Enrico Caruso. Nagranie zostało emitowane z Politechniki Berlińskiej do jednej z dzielnic miasta – Kreuzbergu, a przysłuchiwała się mu z wielkim zaciekawieniem para cesarska, Augusta Wiktoria i Wilhelm II. Przez kolejne 16 lat dokonał niezliczonej ilości ulepszeń oraz został autorem wielu wynalazków z dziedziny radiofonii. Ich zwieńczeniem było 29 grudnia 1923 roku rozpoczęcie nadawania pierwszego programu radiowego w Niemczech. W 1930 roku konstruktor przeszedł na zasłużoną emeryturę, na której skonstruował 12 modeli samochodów.