Na Atauro występują niedobory wody pitnej, szczególnie w porze suchej. Portugalia zamierza wspomóc projekt poprawy zaopatrzenia mieszkańców wyspy w bieżącą wodę pitną.
Klimat wyspy typowy dla jej położenia ma dwie pory: suchą i deszczową. Roślinność to lasy deszczowe, eukaliptusy, mocno już przetrzebione od czasu portugalskiego osadnictwa w XVI w.
Wyspa ma połączenie promowe z Dili, podróż taka trwa około 2 godzin. Innym sposobem jest skorzystanie z łodzi rybackich. Wyspa jest również regionem turystycznym, z powodu otaczających ją raf koralowych atrakcyjnym dla zwolenników nurkowania.
Kultura Atauro różni się pod względem kulturowym od innych części Timoru Wschodniego, gdyż większość mieszkańców stanowią protestanci. Akcję ewangelizacyjną na początku XX w. prowadzili tu holenderscy kalwini z pobliskiego Alor. Miejscowa ludność używa trzech dialektów języka wetarskiego, będących w użyciu także w Indonezji, na wyspach Wetar i Liran.
Historia Atauro została skolonizowana wraz z Timorem Wschodnim przez Portugalię w XVI w. Pierwotnie osadzano na niej więźniów, w późniejszym okresie także osadników.