Po wybuchu II wojny światowej, we wrześniu 1939, trałowce te działały na Pinie. Po agresji wojsk radzieckich na polskie ziemie wschodnie, razem z innymi jednostkami flotylli rozpoczęły odwrót w celu próby przedarcia się do Brześcia. T 5 został samozatopiony przez załogę 20 września 1939 na jeziorze Horodyszcze, a następnie ostatecznie zniszczony przez radzieckie czołgi. Z powodu zablokowania Kanału Królewskiego, trałowce T 4, T 6 i T 7 zostały 21 września 1939 samozatopione przez załogi w rejonie Kuźliczyna (razem m.in. z monitorem rzecznym ORP „Kraków”).
Trałowce T 4, T 6 i T 7 zostały następnie pod koniec września 1939 podniesione przez Rosjan i po remoncie w Pińsku wcielone 24 października 1939 do radzieckiej Flotylli Dnieprzańskiej, a od 17 lipca 1940 – Flotylli Pińskiej, pod oznaczeniami: No. 3 (dawny T 4), No. 4 (T 6) i No. 5 (T 7). Po ataku Niemiec na ZSRR walczyły na Dnieprze w okresie lipiec-wrzesień 1941 i zostały zatopione pomiędzy 1 a 18 września w rejonie Kijowa Siergiej S. Bierieżnoj, Trofiei i rieparacji WMF SSSR, Jakuck 1994, s.