thumb|270px|Najsłynniejszy ogród karesansui należący do świątyni Ryōan-ji w Kioto (powstał w 1520 r. wg projektu artysty o imieniu Sōami (ok. 1455–1525); piętnaście skał tworzy oddalone od siebie grupy złożone z pięciu, trzech lub dwóch elementów; nie można ich objąć wzrokiem jednocześnie) , zwany również – tradycyjny ogród suchego krajobrazu.
Opis Tego rodzaju ogród, tworzony pod wpływem estetyki zen jest kompozycją tworzącą stylizowany krajobraz poprzez starannie dobrane i rozmieszczone układy skał, kamieni, mchu, przycinanej roślinności, żwiru (w ogrodach zen używany zamiast piasku, gdyż jest mniej podatny na niszczący wpływ deszczu i wiatru). Miniaturową wersją ogrodów karesansui są bonseki.
Ten typ ogrodu przeznaczony jest wyłącznie do kontemplacji. Ich tworzenie rozwijało się w okresie Muromachi-Ashikaga 1336–1573, ciesząc się uznaniem klasy wojskowej, która już w okresie Kamakura stała się elitą władzy, przejmując ją od arystokracji i dworu cesarskiego. Władcy wojskowi przyjęli nowo wprowadzony buddyzm zen, który wywarł silny wpływ na projektowanie ogrodów.