thumb|Strona tytułowa Sutry Diamentowej, najstarszej znanej książki drukowanej, datowanej na 868 rok mały|Strona z Bibliae Pauperum z XV wieku. Książka powielona techniką ksylograficzną. mały|Pierwsza europejska książka blokowa Ars Moriendi, Holandia 1460 rok mały|Strona z Apokalipsy wydanej w okresie 1450-1500 Książka blokowa (lub książka ksylograficzna z greckiego ksylon + grapho, drewno + piszę) – forma książki, która powstaje w wyniku odbijania jednostronnie stron (tekstu oraz rysunków) z klocków drzeworytowych.
Historia powstania książki W Europie książka blokowa pojawiła się w XV wieku. Była to pośrednia forma pomiędzy rękopisem a książką drukowaną ruchomymi czcionkami. Dzieli się ją na kilka grup w zależności od stosunku obrazu do tekstu: obraz bez tekstu (były to głównie wizerunki świętych, karty do gier czy tarcze herbowe oraz mapy. Tekst dopisywany był ręcznie, a w późniejszym okresie odbijano go z czcionek w prasach drukarskich); obraz i tekst znajdował się na jednej płytce (tekst służył do objaśnienia treści rysunku); obraz i tekst był tworzony na oddzielnych płytkach i odbijany na osobnych kartach; tekst pozbawiony rysunku (głównie podręczniki szkolne, gramatyki języka łacińskiego tzw.