Później powstała nowa organizacja – Młodzi Partii Ludowo-Demokratycznej (jej szefem był Dariusz Woźniak).
Jako kandydaci PLD w 2001 mandaty w Sejmie IV kadencji uzyskali Roman Jagieliński i Wojciech Domaradzki (który wkrótce przeszedł jednak do SLD). 3 kwietnia 2002 powstało koło poselskie PLD po tym, jak do Romana Jagielińskiego (który opuścił tego dnia klub SLD) dołączyli dwaj posłowie wybrani z list Samoobrony RP (Józef Głowa i Krzysztof Rutkowski). Koło podjęło współpracę z koalicją rządową SLD-PSL-UP. Z czasem do PLD dołączali kolejni posłowie (wybrani z list SLD-UP, Samoobrony RP i PSL). 14 marca 2003 (krótko po opuszczeniu przez PSL koalicji rządowej) koło PLD (wówczas sześcioosobowe) zawarło koalicję parlamentarną z SLD i Unią Pracy. Oprócz tego PLD współpracowała w ramach Porozumienia Kół Parlamentarnych z Polskim Blokiem Ludowym i Stronnictwem Konserwatywno-Ludowym. 23 stycznia 2004 liczące 10 posłów koło PLD, dwaj posłowie Polskiej Racji Stanu (w tym szef tej partii Zbigniew Witaszek) oraz trzej posłowie niezrzeszeni (szef Krajowej Partii Emerytów i Rencistów Tomasz Mamiński, szef Chrześcijańskiej Demokracji Leszek Zieliński oraz odwołany wcześniej z funkcji ministra zdrowia Mariusz Łapiński) utworzyli Federacyjny Klub Parlamentarny, na czele którego stanął Roman Jagieliński.