Zbiory rzutowe – podzbiory przestrzeni polskiej, które mogą być otrzymane ze zbiorów borelowskich przy użyciu skończenie wielu operacji ciągłych obrazów i dopełnienia.

Zbiory rzutowe były wprowadzone niezależnie w latach 20. XX wieku przez rosyjskiego matematyka Nikołaja ŁuzinaLusin, N.: Sur un problème de M. Emile Borel et les ensembles projectifs de M. Henri Lebesgue; les ensembles analytiques, „Comptes Rendus Acad. Sci. Paris” 180 (1925), 1318–1320.Lusin, N.: Sur les ensembles projectifs de M. Henri Lebesgue, „Comptes Rendus Acad. Sci. Paris” 180 (1925), 1572–1575.Lusin, N.: Les propriétés des ensembles projectifs, „Comptes Rendus Acad. Sci. Paris” 188 (1925), 1817–1819. i polskiego matematyka Wacława SierpińskiegoSierpiński, W.: Sur une classe d’ensembles, „Fundamenta Mathematicae” 7 (1925), 237–243..

Hierarchia zbiorów rzutowych Niech oznacza przestrzeń Baire’a (jest to przestrzeń homeomorficzna z przestrzenią liczb niewymiernych).