Na początku nabożeństwa odbywały się w mieszkaniach prywatnych, a większe ewangelizacje prowadzono w wynajętych na ten cel salach. Następnie przystąpiono do budowy lub zakupu obiektów, gdzie urządzone zostały domy modlitwy, co nastąpiło w wyniku powstawania nowych zborów Związku. Dział on początkowo tylko w kantonie Berno, obejmując później kolejne kantony, a w latach 30. XX wspólnoty rozpoczęły powstawać także na terenie południowych Niemiec. Z biegiem czasu zbory uruchomione zostały w Wielkiej Brytanii, Austrii, Rumunii, Australii, na terenie Ameryki Południowej i Afryki oraz w Kanadzie i Papui-Nowej Gwinei.
W 1981 w Sanatorium Światowej Rady Kościołów w Locarno przebywał kaznodzieja Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego w PRL, Ludwik Skworcz, skierowany tam na wypoczynek po przebytej chorobie nowotworowej przez Radę ZKE. Podczas pobytu w sanatorium skontaktował się ze szwajcarską rodziną, od której otrzymał w Polsce paczkę stanowiącą część transportu z pomocą charytatywną od Ewangelicznego Związku Braterskiego. Spędził u nich również ostatnie dni swojego pobytu w Szwajcarii, uczestnicząc też w kilku nabożeństwach Ewangelicznego Związku Braterskiego.