Ponadto częste było przesiedlanie osób uznawanych za zagrożenie dla władzy na obszary etniczne rosyjskie lub na Syberię, przy jednoczesnym propagowaniu rosyjskiego osadnictwa na danym obszarze.
Rusyfikacja w ZSRR W początkowym okresie istnienia Związku Radzieckiego, jako odróżnienie od ciemiężącego mniejszości narodowe caratu, wprowadzono politykę korienizacji (tj. powrotu do korzeni), w ramach której mniejszości narodowe otrzymywały większy lub mniejszy zakres autonomii (kulturowej i językowej), począwszy od własnego okręgu narodowościowego (a czasem nawet rejonu narodowościowego – np. Polski Rejon Narodowy im. Feliksa Dzierżyńskiego), przez obwód autonomiczny i republikę autonomiczną, aż po republikę związkową.
(przynajmniej na poziomie języka, gdyż propagowana przez ZSRR kultura tylko w ograniczonym zakresie była zbieżna z kulturą rosyjską, opartą m.in. na prawosławiu). Jakkolwiek autonomiczne jednostki podziału polityczno-administracyjnego zostały zachowane (a czasem wręcz wzrastała ich ranga, np. ze statusu obwodu autonomicznego do rangi republiki), rusyfikacja przejawiała się m.in. w oświacie, gdzie rosyjski był jedynym językiem wykładowym powyżej poziomu podstawowego. Promowano również osiedlanie się Rosjan na terenie innych republik związkowych, zaś przedstawicieli mniejszości – w Rosyjskiej FSRR, m.in.