Twórcy nie nakręcili ani jednego ujęcia w plenerze (choć w 1920 roku była to powszechnie stosowana metoda). Każdy kadr bardzo dokładnie przygotowano wraz ze wszystkimi detalami, kamera pozostawała nieruchoma. Dekoracje są nierealistyczne, dominują w nich linie krzywe, często ograniczają trajektorię ruchu aktorów w przestrzeni kadru (np. ucieczka Cezara z porwaną Jane), przedstawione przedmioty są niefunkcjonalne (np.: groteskowo wysokie stołki urzędników, krzywe kształty drzwi i okien). Scenografia zrywa z iluzją perspektywy, jest oświetlona sztucznym światłem, niektóre cienie są po prostu namalowane na podłodze i ścianach. Wszystko to sprawia, że świat przedstawiony filmu wydaje się sztuczny. Gabinet doktora Caligari kopiuje ekspresjonistyczną konwencję teatralnej scenografii, popularną na przełomie drugiej i trzeciej dekady XX wieku.
Gabinet zapoczątkował także modę na ramę narracyjną w fabule ówcześnie tworzonych dzieł filmowych.
Obsada Werner Krauss jako doktor Caligari / dyrektor szpitala psychiatrycznego Conrad Veidt jako Cesare Friedrich Feher jako Francis Lil Dagover jako Jane Hans Heinrich von Twardowski jako Alan Rudolf Lettinger jako doktor Olson