Jednym z głównych czynników doboru był rodzaj pokarmu i siedliska – wczesne koniowate odżywiały się liśćmi roślin leśnych, a w trakcie ewolucji niektóre zaczęły żerować na otwartych obszarach trawiastych. Na otwartych terenach korzystne okazało się przeniesienie ciężaru ciała na centralny palec i wytworzenie kopyta, a odżywianie twardą tkanką traw sprzyjało utrwaleniu wysokiej korony trzonowców. Cechy te nie zawsze jednak występowały razem, np. żyjący w okresie 10-2 mln lat wstecz miał najwyższą koronę trzonowców spośród wszystkich koniowatych (łącznie z koniem współczesnym), jednocześnie posiadając trójpalczaste kończyny i niski wzrost. Podczas gdy w pewnych liniach dochodziło do zwiększenia rozmiarów ciała, w innych następowało karłowacenie.
Historia ewolucji thumb|Wyginione konie odtworzone w skali. Od lewej do prawej: Mesohippus, , , oraz .
Koniowate (Equidae) są jedną z najlepiej udokumentowanych grup w zapisie kopalnym ssaków – w żadnej innej grupie zwierząt przebieg historii ewolucyjnej nie jest znany w tak szczegółowy sposób. Dotyczy to zwłaszcza zmian w budowie szkieletu, uzębienia, wielkości ciała oraz centralnego układu nerwowego.